Przykładowo Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w interpretacji z dnia 23 września 2014 r., sygn. IPTPP4/443-447/14-4/MK stwierdził, że fakt dokonywania zapłaty za prywatne użytkowanie samochodu pracodawcy nie potwierdza, że samochód ten jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej.

Nasuwa się więc niekorzystny dla podatników wniosek, że w praktyce należy pogodzić się z 50 % odliczeniem VAT, skoro w ocenie organów podatkowych zawsze istnieje potencjalne ryzyko użycia pojazdu do celów prywatnych przez pracowników. Czasem rozwiązaniem może być całkowite oddanie samochodu w odpłatne używanie pracownikowi. Często jednak takie działanie jest niekorzystne biznesowo, w tym również z punktu widzenia kwoty jaką pracownik byłby obciążany.

Należy jednak z satysfakcją odnotować, że w ostatnim czasie pojawiło się pierwsze korzystne dla podatników orzeczenie sądu administracyjnego w tym temacie – wyrok WSA  w Krakowie z dnia 20 stycznia 2015 r. (sygn. akt. I SA/Kr 1834/14).

W orzeczeniu tym sąd uznał, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia naliczonego podatku vat w pełnej wysokości, ponieważ spełnione są warunki uznawania pojazdu samochodowego jako wykorzystywanego wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika – pomimo, że podatnik parkował samochód osobowy pod swoim domem skąd codziennie dojażdżał do klienta w celu świadczenia na jego rzecz usług. Sąd uznał, że dojazdy podatnika z miejsca zamieszkania do klientów bądź do siedziby firmy są niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej i uzyskiwania przychodu. Sąd zaznaczył także,  że nie istnieje możliwość całkowitego i absolutnego wykluczenia ryzyka użycia samochodu do celu prywatnego, co nie może stawiać podatnika w niekorzystnej sytuacji w kwestii rozliczenia VAT-u.

Jak wskazuje w/w orzeczenie dobra polityka samochodowa powinna składać się z regulaminu korzystania z samochodów oraz konkretnych umów powierzenia mienia pracownikom. Ponadto powinna być dostosowana do specyfiki działalności danej firmy.  Istnienie regulaminu posłuży stworzeniu przejrzystych i obiektywnych zasad, które znane będą wszystkim pracownikom. Powinna regulować kwestie rozliczeń w firmie podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT), od osób prawnych (CIT), a także na gruncie VAT w związku z użytkowaniem samochodów służbowych przez pracowników do celów prywatnych. Na gruncie podatku VAT konieczne jest bardzo precyzyjne uregulowanie zasad korzystania z samochodów służbowych w celu uniknięcia zakwestionowania przez izby skarbowe 100 % odliczania VAT w przypadku korzystania z pojazdów firmowych przez pracowników wyłącznie do celów służbowych.

Jeśli mają Państwo pytania w związku z powyższym tematem, prosimy o kontakt z Kancelarią. Nasi prawnicy udzielają porad podczas spotkań w Kancelarii, jak również drogą mailową, telefonicznie oraz za pośrednictwem Skype.

Paweł Galiński

radca prawny

Galiński & Kleina Kancelarie Radców Prawnych

The post Pełne odliczenie VAT nawet jeśli parkujesz pod domem appeared first on Galiński & Kleina Law Firm.

Co decyduje o tym, że marynarz pływający pod obcą banderą musi zapłacić w Polsce podatek?

O tym w jakim kraju należy zapłacić podatek decyduje nie tylko to, gdzie rzeczywiście wykonywana jest praca, czy gdzie posiada siedzibę pracodawca, ale również miejsce zamieszkania marynarza ustalane dla celów podatkowych. Z reguły, pomimo tego, że marynarze spędzają poza Polską ponad połowę roku i nie podejmują tutaj żadnej pracy zarobkowej, i tak są polskimi podatnikami podatku dochodowego. O tym, że pozostają oni polskimi rezydentami podatkowymi decyduje to, że mają tutaj rodziny, domy, znajomych, majątek, a zatem w Polsce znajduje się ośrodek ich interesów życiowych.

Czy w takiej sytuacji zawsze trzeba zapłacić w Polsce podatek?

Kiedy już ustalimy to, że marynarz ma w Polsce ośrodek interesów życiowych i w związku z tym podlega tutaj opodatkowaniu, ale jedyne jego dochody osiągane są za granicą, powstaje pytanie jak uniknąć obowiązku płacenia podatku i w Polsce i za granicą. W tym celu należy odwołać się do postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania jaka zawarta została przez Polskę z krajem, w którym marynarz osiąga dochody.

W części z nich obowiązuje zasada, zgodnie z którą podatek należy odprowadzić wyłącznie w Polsce jako kraju miejsca zamieszkania (jest tak np. w przypadku Holandii). Częściej jednak będziemy mieli od czynienia z metodą unikania podwójnego opodatkowania poprzez proporcjonalne odliczenie podatku zapłaconego za granicą. Co ważne, jeśli umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania przewiduje właśnie metodę proporcjonalnego odliczenia, to nawet jeśli marynarz w danym roku podatkowym nie zarobił w Polsce ani złotówki, i tak musi złożyć deklarację do 30 kwietnia następnego roku. W zeznaniu tym należy uwzględnić wszystkie dochody uzyskane z pracy za granicą.

Drugą ze stosowanych metod jest tzw. wyłączenie z progresją, która zakłada, że dochody osiągnięte poza Polską nie są tutaj opodatkowane, ale mogą wpływać na stawkę podatku jaka efektywnie ma być zastosowana do polskich dochodów. Jeśli zatem marynarz zarabia tylko za granicą, w państwie, które stosuje metodę wyłączenia z progresją, a w Polsce nie osiąga żadnych dochodów, rozliczy się tylko za granicą, a w Polsce nie będzie musiał ani składać deklaracji, ani płacić podatku.

Rozliczenia trzeba będzie jednak dokonać, gdy marynarz osiągnie w Polsce dochody podlegające opodatkowaniu. Stanie się tak gdy marynarz przebywając w Polsce podejmie zatrudnienie w oparciu o umowę o pracę, zlecenie lub dzieło, jak też osiągnie przychody z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, z renty lub emerytury. Obowiązek taki może powstać również w przypadku wynajmowania w Polsce mieszkania jak i podjęcia decyzji o wspólnym opodatkowania z małżonkiem.

Jeśli mają Państwo pytania w związku z powyższym tematem, prosimy o kontakt z Kancelarią. Nasi prawnicy udzielają porad podczas spotkań w Kancelarii, jak również drogą mailową, telefonicznie oraz za pośrednictwem Skype.

Joanna Kleina

radca prawny

Galiński & Kleina Kancelarie Radców Prawnych

The post Zarabiam za granicą – czy płacę podatki w Polsce? Podatki marynarzy cz. II appeared first on Galiński & Kleina Law Firm.

Procedura ściągania pliku zawierającego własność intelektualną przez sieć Internet jest prosta. Więcej trudności sprawia ocena czy uczestniczymy w takim procederze legalnie czy też nie. Sieć torrent (P2P tzw. peer – to peer) jest strukturą działającą bez serwera głównego, zaś przesyłanie danych następuje między użytkownikami posiadającymi zainstalowany na dysku twardym program do przetwarzania danych plików typu torrent np. Thunder, BitTorrent, Azureus Vuze. W skrócie działalność sieci torrent można ująć jako pobieranie – ściąganie na dysk twardy np. filmów, i seedowanie – udostępnianie plików innym użytkownikom, którzy chcą pobrać dany film. Im więcej seedów ma dany plik torrent, tym szybciej ściągniemy dany plik. Najczęściej samo pobranie pliku nie jest karalne, ale już jego udostępnienie może się okazać sprzeczne z prawem.

W celu udzielenia odpowiedzi na zadane na wstępie pytanie istotne znaczenie ma zdefiniowanie pojęcia dozwolony użytek prywatny albowiem korzystanie zgodne z tym pojęciem umożliwia legalne pobieranie utworów z sieci Internet w rozumieniu prawa autorskiego. Zgodnie z art. 23 Ustawy o prawie autorskim „bez zezwolenia twórcy wolno nieodpłatnie korzystać z już rozpowszechnionego utworu w zakresie własnego użytku osobistego”. Ponadto w polskim prawie nie przewidziano obowiązku uiszczenia wynagrodzenia w związku z eksploatacją utworu w ramach dozwolonego użytku prywatnego. Nie będzie mogło być uznane za rozpowszechnianie samo utrwalenie lub nawet zwielokrotnienie cudzego utworu, jeżeli nie nastąpiło jego dalsze udostępnienie z zamiarem zapoznania z nim nieokreślonej liczby odbiorców.

Zgodne z dozwolonym użytkiem prywatnym powielenie pliku z muzyką lub filmem w kręgu bliskiej rodziny, a także znajomych, nie stanowi przestępstwa. Należy jednak uważać na nieumyślne spowodowanie udostępnienia danych np. po ściągnieciu pliku torrent jednym z w/w programów. W takiej bowiem sytuacji jest on z reguły automatycznie udostępniany nieokreślonej grupie odbiorców. Podkreślenia wymaga również fakt, że dozwolony użytek jest możliwy tylko wobec plików już wcześniej udostępnionych (np. nie jest możliwy taki użytek filmu przed premierą).

Sprawę legalności pobierania plików z Internetu należy rozpatrywać na dwóch płaszczyznach prawnych – cywilnej i karnej. Zgodnie z naszym doświadczeniem procesowym numer IP może stanowić dowód w postępowaniu cywilnym, rzadko jednak się zdarza by został uznany za wystarczający w procedurze karnej. Ponadto z danego adresu IP mogło korzystać wiele osób, a nie tylko jedna konkretna, której czyn się zarzuca, w związku z powyższym ogromnie trudne jest wykazanie, że konkretna osoba ściągnęła plik, a nie np. jego nastoletnie dziecko czy współlokator korzystający z tego samego komputera.

Podkreślenia wymaga fakt, że z reguły kancelarie wysyłające wezwania do zapłaty nie dysponują wystarczającą ilością dowód aby móc wykazać w trakcie postępowania sądowego, że konkretna osoba dopuściła się czynu stanowiącego przestępstwo.

Istnieje cały szereg trudności, które mogą uniemożliwić procesowe wykazanie, iż konkretna osoba ściągnęła dane, co tym samym wyklucza skazanie jej przez sąd  na podstawie art. 116 § 1 i 4 Ustawy o prawie autorskim. Oczywiście, każdą sytuację należy oceniać odrębnie, z uwzględnieniem jej specyfiki.

Jeśli mają Państwo pytania w związku z powyższym tematem, prosimy o kontakt z Kancelarią. Nasi prawnicy udzielają porad podczas spotkań w Kancelarii, jak również drogą mailową, telefonicznie oraz za pośrednictwem Skype.

Paweł Galiński

radca prawny

Galiński & Kleina Kancelarie Radców Prawnych

Źródła:

1. Dystrybucja i wymiana metaplików o rozszerzeniu .torrent a ochrona praw autorskich, dr. Maciej Siwicki, EP 2014, Nr 12.
2. Dozwolony użytek prywatny a piractwo internetowe, Jakub Michał Doliński, MoP 2012, Nr 19.
3. Komentarz do Ustawy Prawo autorskie pod red. Ferenc-Szydełko, 2014 r., wyd. 2.

The post Filmy z sieci torrent – przestępstwo czy nie ? appeared first on Galiński & Kleina Law Firm.

Od 25 grudnia br. nastąpią głębokie zmiany w systematyce aktów prawnych regulujących obszar ochrony konsumentów. Uchylona zostanie  ustawa o ochronie niektórych praw konsumentów (jest to regulacja dotycząca umów na odległość i poza lokalem przedsiębiorcy) oraz ustawa o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej.  Nowa ustawa zawiera kompleksowy zbiór obowiązków informacyjnych, w tym umów na odległość i poza lokalem przedsiębiorstwa, zaś regulacje dotyczące odpowiedzialności za sprzedany produkt zostaną włączone do Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z obowiązującą Ustawą z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzona przez produkt niebezpieczny konsument, który zawarł umowę na odległość może od niej odstąpić w ciągu 10 dni bez podawania przyczyny. Termin ten jest zawity i biegnie od dnia wydania rzeczy. Od 25 grudnia 2014 r. termin 10 dniowy zostanie wydłużony  do 14 dni.

Aktualnie przedsiębiorca powinien najpóźniej w chwili złożenia konsumentowi propozycji zawarcia umowy na odległość poinformować o prawie odstąpienia od umowy, a następnie potwierdzić tę informację na piśmie najpóźniej w momencie rozpoczęcia spełnienia świadczenia (w sposób “jasny i widoczny“). Jeżeli konsument nie otrzyma pisemnego potwierdzenia tej informacji to termin na odstąpienie od umowy wydłuża się z 10 dni (14 dni po nowelizacji) do 3 miesięcy (po nowelizacji do 12 miesięcy) od dnia wydania rzeczy lub zawarcia umowy. Jednakże jeżeli w tym okresie sprzedający przekaże konsumentowi taką informację, to termin upływa po 10 dniach (14 dniach po nowelizacji) od momentu jej otrzymania.

Zgodnie z nowymi regulacjami nie będzie konieczności powiadamiania sprzedawcy o wadzie w terminie 2 miesięcy od jej zauważenia. Od dnia 25 grudnia 2014 r. będzie obowiązywać roczny termin na złożenie przedsiębiorcy żądania przewidzianego w rękojmi. Po upływie  terminu roszczenia konsumenta związane z reklamację ulegną jak dotychczas przedawnieniu. Wydłużony zostanie również okres odpowiedzialności przedsiębiorcy za wady nieruchomości z 3 do 5 lat.

Istotnym novum jest zlikwidowanie możliwości naprawiania przez przedsiębiorcę „na okrągło” reklamowanego przez konsumenta towaru (co jest dość powszechne np. przy drobnym sprzęcie RTV i AGD). Przy reklamacji rzeczy już wymienianej lub naprawianej przez sprzedawcę, przysługiwać będzie konsumentowi prawo do odstąpienia od umowy. Forma odstąpienia będzie formą dowolną. Jednak dla celów dowodowych warto zachować formę pisemną np. wysyłając stosowne pismo listem poleconym za potwierdzeniem odbioru.

Warto także zwrócić uwagę na zmianę w przepisach dotyczących umów konsumenckich zawieranych za pomocą Internetu. Częstym problemem są ukryte opłaty, na które konsument zawierający umowę na odległość może się narazić.

W nowych przepisach przedsiębiorcy będą zobowiązani do uzyskania od konsumenta wyraźnej zgody na obciążenie go dodatkowymi płatnościami, już w momencie złożenia pierwszego zamówienia. Obowiązuje to także portale typu allegro.pl. Pozwoli to chronić konsumentów przed serwisami, które na pierwszy rzut oka wydają się być bezpłatne, a obowiązek zapłaty pojawia się w szczegółowych zapisach regulaminów. W przypadku kontaktów dokonanych telefonicznie w sprawie zawarcia umowy, przedsiębiorca nie będzie mógł pobierać od konsumenta opłat wyższych niż za zwykłe połączenie telefoniczne.

Podsumowując, nowa ustawa gwarantuje konsumentom otrzymywanie od przedsiębiorcy, przed zawarciem umowy, wyczerpujących informacji, istotnych  w kontekście jej zawarcia. Należy podkreślić, iż uprawnienie do otrzymania informacji będzie przysługiwało konsumentowi również w odniesieniu do umów zawieranych  sposób tradycyjny – w sklepie stacjonarnym. Ustawa ta zwiększa swobodę konsumenta, co do wyboru uprawnienia, z jakiego może skorzystać w przypadku rzeczy posiadającej wady: przywraca możliwość żądania obniżenia ceny bądź odstąpienia od umowy od razu po wykryciu wady, bez konieczności wskazywania w pierwszej kolejności żądania naprawy bądź wymiany rzeczy.

Jeśli mają Państwo pytania w związku z powyższym tematem, prosimy o kontakt z Kancelarią. Nasi prawnicy udzielają porad podczas spotkań w Kancelarii, jak również drogą mailową, telefonicznie oraz za pośrednictwem Skype.

Paweł Galiński

radca prawny

Galiński & Kleina Kancelarie Radców Prawnych

Źródła:

1. Ustawa o prawach konsumenta z dnia 30 maja 2014 r.(Dz. U. z dnia 24 czerwca 2014 r.).
2. Vademecum konsumenta, UOKiK, Krzysztof Lehmann, Warszawa 2014.

The post Nowe prawa dla konsumentów appeared first on Galiński & Kleina Law Firm.

Ustawa z dnia 23 października 2014 r. o odwróconym kredycie hipotecznym wprowadza nową instytucję do polskiego rynku finansowego (wzorowaną na amerykańskim odpowiedniku reverse mortgage). Przez umowę odwróconego kredytu hipotecznego bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas nieoznaczony określoną sumę środków pieniężnych, których spłata nastąpi po śmierci kredytobiorcy, a kredytobiorca zobowiązuje się do ustanowienia zabezpieczenia spłaty tej sumy wraz z należnymi odsetkami oraz innymi kosztami.

Umowa odwróconej hipoteki skierowana jest głównie do osób starszych, jednakże nie istnieją ograniczenia wiekowe dla kredytobiorców (w przeciwieństwie do systemu amerykańskiego, gdzie możliwość taka przysługuje od 62. roku życia). Zgodnie z uzasadnieniem do Rządowego projektu ustawy z dnia 12 maja 2014 r. (RPU VII, poz. 2392): “Wydłużanie się przeciętnego dalszego trwania życia, jak również niski poziom świadczeń emerytalnych zmusza osoby starsze do poszukiwania dodatkowych źródeł dochodów. Wiele z nich chce czerpać dodatkowe środki finansowe z posiadanych zasobów majątkowych, w szczególności z własnej nieruchomości. Jednym z instrumentów umożliwiających przekształcenie niepłynnego kapitału zakumulowanego w nieruchomościach w płynne środki finansowe jest funkcjonująca na świecie usługa finansowa – odwrócony kredyt hipoteczny, który jest zaliczany do kategorii tzw. usług equity release. (…).”

Kredytodawcą może być podmiot uprawniony do oferowania umów odwróconego kredytu hipotecznego będący m.in. bankiem lub oddziałem banku zagranicznego.

Instytucja odwróconego kredytu hipotecznego w swej strukturze najbardziej zbliżona jest do pożyczki zabezpieczonej hipoteką, warto jednak zauważyć, że środki uzyskane przez kredytobiorcę korzystającego z regulacji zawartych w nowej ustawie mogą zostać wykorzystane przez niego na dowolny cel, co jest zasadniczą różnicą w stosunku do konstrukcji klasycznej umowy kredytu zdefiniowanej w prawie bankowym.

Kto może zawrzeć umowę z instytucją kredytującą ?

Zgodnie  z art. 5. podpisanej ustawy instytucja kredytująca może zawrzeć umowę odwróconego kredytu hipotecznego z osobą fizyczną, która posiada:

• prawo własności nieruchomości, lub
• prawo własności ułamkowej części nieruchomości, lub
• prawo użytkowania wieczystego gruntu, lub
• spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu.

Wartość tych praw określa się według rynkowej wartość nieruchomości, oszacowanej przez eksperta – rzeczoznawcę majątkowego.

Istotnym novum wprowadzonej do polskiego systemu instytucji jest spłata odwróconej hipoteki dopiero po śmierci kredytobiorcy. Mimo, że umowa ta jest zawarta na czas nieokreślony i zawiera pewne unormowania zbliżone do umowy dożywocia, nie mają do niej zastosowania przepisy o rencie dożywotniej uregulowane w Kodeksie cywilnym.

Obowiązki informacyjne

Ustawa ta wprowadza również zasady zobowiązujące banki i innych kredytodawców do rzetelnego informowania o oferowanych odwróconych kredytach hipotecznych oraz do sporządzania umów zgodnie z wymogami szczegółowo uregulowanymi w ustawie (istnieją wymogi ustawowe co do treści formularza i załącznika w postaci wzoru prospektu informacyjnego). Niedopełnienie obowiązków informacyjnych przez kredytodawcę lub sporządzenie umowy niezgodnej z wymogami ustawowymi daje kredytobiorcy prawo do rekompensaty pieniężnej w wysokości 10% odsetek i innych kosztów należnych od wypłaconej kwoty odwróconego kredytu hipotecznego.

Kredytobiorca przez cały czas trwania umowy może mieszkać w swoim domu, jednakże kredytodawca ma prawo żądać od kredytobiorcy utrzymywania nieruchomości w należytym stanie technicznym, aktualnego ubezpieczenia od zdarzeń losowych oraz do uiszczania wszystkich podatków od nieruchomości i innych bieżących opłat, pod rygorem odstąpienia od umowy w ciągu 30 dni od wezwania.

Wypłata środków, w przeciwieństwie do renty dożywotniej, będzie dokonywana w okresie ustalonym w umowie – jednorazowo lub w ratach, do wysokości wartości nieruchomości (a nie, jak ma to miejsce w przypadku renty dożywotniej – do końca życia). Kredytobiorca ma również 30 dni od daty podpisania umowy na odstąpienie od niej bez podania przyczyny.

Warto również zwrócić uwagę na fakt, że po śmierci kredytobiorcy jego spadkobiercy ponoszą odpowiedzialność osobistą, ograniczoną do określonej w umowie odwróconego kredytu hipotecznego wartości nieruchomości, obciążonej hipoteką zabezpieczającą spłatę kredytu. Spadkobiercy mogą odwróconą hipotekę spłacić w ciągu 12 miesięcy od śmierci spadkodawcy i nieruchomość zatrzymać. W przeciwnym razie nastąpi przeniesienie własności nieruchomości na rzecz instytucji kredytującej (po śmierci kredytobiorcy roszczenie instytucji kredytującej o zwrot nieruchomości staje się wymagalne). W takiej sytuacji kredytodawca będzie zobowiązany do wypłaty spadkobiercom różnicy pomiędzy wartością nieruchomości a należnością banku z tytułu udzielonego kredytu, jeśli takowa różnica (nadwyżka) zaistnieje. Spłata musi nastąpić w ciągu 30 dni od dnia sporządzenia operatu szacunkowego.

Podsumowanie

Celem ustawy jest wprowadzenie mechanizmów umożliwiających kredytodawcom działającym na polskim rynku oferowania odwróconych kredytów hipotecznych, a szczególnie  zapewnienie mechanizmów skutecznego dochodzenia przez nich roszczeń. Ponadto ustawa ta stwarza również wzmożoną ochronę kredytobiorców, przez  nałożenie na kredytodawcę: obowiązku informacji poprzedzającego zawarcie umowy odwróconego kredytu hipotecznego, możliwości odstąpienia od umowy,  a także gwarancji prawa do przedterminowej bezpłatnej spłaty kredytu i ograniczenie możliwości wypowiedzenia umowy przez kredytodawcę do ściśle określonych sytuacji.

Należy wziąć pod uwagę, że nie wszystkie banki i instytucje określone w ustawie będą zainteresowane oferowaniem umów odwróconego kredytu hipotecznego i minie wiele czasu zanim instytucja ta przyjmie się w polskim systemie prawnym. Ryzyko niesie również obowiązek informowania kredytobiorcy w formie pisemnej (w Stanach istnieje obligatoryjna konsultacja z doradcą kredytowym). Jednak instytucja ta umożliwia upłynnienie kapitału ulokowanego w nieruchomościach. Praktyka lokowania dorobku życiowego w nieruchomości jest dość powszechna w polskim systemie prawnym, zatem nowo wprowadzona instytucja może przyczynić się do udogodnień sytuacji finansowej właścicieli  nieruchomości.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 15 grudnia 2014 r.

Jeśli mają Państwo pytania w związku z powyższym tematem, prosimy o kontakt z Kancelarią. Nasi prawnicy udzielają porad podczas spotkań w Kancelarii, jak również drogą mailową, telefonicznie oraz za pośrednictwem Skype.

Paweł Galiński

radca prawny

Galiński & Kleina Kancelarie Radców Prawnych

Źródła:

1. Odwrócony kredyt hipoteczny na tle założeń Ministerstwa Finansów z 19.4.2010 r., Paulina Armada-Rudnik, Nieruchomości 2011, Nr 1;
2. Rządowy projekt ustawy o odwróconym kredycie hipotecznym z dnia 12 maja 2014 r. (RPU VII, poz. 2392).

The post Odwrócony kredyt hipoteczny – co warto wiedzieć ? appeared first on Galiński & Kleina Law Firm.

Korzystne dla podatnika rozstrzygnięcie zostało wydane na gruncie następującego stanu faktycznego. Podatnik posiada dwa lokale mieszkalne, które zamierza wynajmować. Przedmiotowe lokale nie są i nigdy nie byty składnikiem majątku związanego z działalnością gospodarczą. Umowy najmu będą zawierane co do zasady na krótkie okresy np. 2-3 dni, tydzień, miesiąc – w zależności od zainteresowania. Najemcy pozyskiwani będą poprzez reklamę na portalach internetowych. Obok wynajmu lokali mieszkalnych podatnik nie będzie świadczył na rzecz najemców usług typu hotelowego, takich jak: recepcja, sejm, organizacja wycieczek itp.

Na gruncie tak opisanego stanu faktycznego MF uznał, że podatnik ma prawo opodatkować najem wg ryczałtowej stawki 8,5 proc. Jednocześnie organ podatkowy zaznaczył, że dla celów podatku PIT zawarcie umowy najmu powinno zawsze być rozpatrywane przy uwzględnieniu definicji działalności gospodarczej. Oznacza to, że jeżeli z analizy konkretnego stanu faktycznego wyniknie, że zawarcie umowy najmu odbyło się w warunkach prowadzenia działalności gospodarczej to przychód z tego rodzaju umowy kwalifikuje się do źródła działalność gospodarcza. Natomiast jeżeli umowy najmu mają charakter incydentalny (a nie ciągły), to uzasadniona jest kwalifikacja przychodów do źródła “wynajem prywatny”.

Komentując powyższe rozstrzygnięcie MF należy stwierdzić, że jest ono niewątpliwie krokiem we właściwą stronę ponieważ przepisy podatkowe nie uzależniają prawa do stosowania ryczałtu 8,5 proc. od długości trwania umowy najmu. Z drugiej jednak strony należy pamiętać, że MF pozostawiło sobie kompetencję do weryfikacji każdego stanu faktycznego pod kątem czy aktywność podatnika nie wykracza poza czysty wynajem lokali, co w rezultacie może zakwalifikować ją do prowadzenia działalności gospodarczej. Powyższe oznacza więc, że podatnicy planujący tego typu działania przed ich podjęciem zawsze powinni zasięgnąć specjalistycznej porady w zakresie prawa podatkowego.

Jeśli mają Państwo pytania w związku z powyższym tematem, prosimy o kontakt z Kancelarią. Nasi prawnicy udzielają porad podczas spotkań w Kancelarii, jak również drogą mailową, telefonicznie oraz za pośrednictwem Skype.

Paweł Galiński

radca prawny

Galiński & Kleina Kancelarie Radców Prawnych

Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2014 r., IPPB1/415-630/14-4/EC

The post Wynajem mieszkań dla turystów także na ryczałcie appeared first on Galiński & Kleina Law Firm.

Zdaniem MF osoba fizyczna, która udostępnia na stronie internetowej miejsce reklamowe za wynagrodzeniem, uzyskuje przychód z tytułu umowy o charakterze podobnym do umowy najmu lub dzierżawy. Oznacza to, że podatnik jest uprawniony do wybrania rozliczenie na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. W razie zdecydowania się na taką formę rozliczenia zapłaci wówczas podatek w wysokości 8,5 proc. przychodu. Należy jednocześnie zastrzec, że taką możliwość mają tylko osoby fizyczne, które nie zarabiają na reklamach w ramach prowadzonej przez nie działalności gospodarczej.

W dotychczas prezentowanym stanowisku MF twierdziło, że umowa stanowiąca podstawę do udostępniania za wynagrodzeniem powierzchni na stronie internetowej, m.in. w celach reklamowych, jest umową nienazwaną, której nie można jednoznacznie przypisać cech umowy najmu lub dzierżawy, co w konsekwencji wykluczało możliwość opodatkowania na zasadach ryczałtu.

Podatnicy od wielu lat regularnie kwestionowali takie podejście MF i ich argumenty znajdowały uznanie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 9 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1548/10, utrzymujący w mocy wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 60/10; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2485/10, utrzymujący w mocy wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 25/10; wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1305/11, utrzymujący w mocy wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1448/10).

W swoich wyrokach sądy administracyjne uznawały, że wynagrodzenie otrzymywane przez osobę fizyczną zarządzającą stroną internetową należy zakwalifikować do źródła przychodów – najem, dzierżawa lub inne umowy o podobnym charakterze. Sądy słusznie podkreślały, że umowa, na podstawie której jeden podmiot udostępnia innemu podmiotowi możliwość wyświetlania na stronie internetowej określonych treści (najczęściej reklamowych), jest umową nienazwaną o charakterze podobnym do najmu lub dzierżawy. Wprawdzie przedmiotem takiej umowy nie jest ani najem rzeczy, ani dzierżawa rzeczy lub prawa, jednakże następuje oddanie do używania bytu wirtualnego, jakim jest część powierzchni strony internetowej.

Jeśli mają Państwo pytania w związku z powyższym tematem, prosimy o kontakt z Kancelarią. Nasi prawnicy udzielają porad podczas spotkań w Kancelarii, jak również drogą mailową, telefonicznie oraz za pośrednictwem Skype.

Paweł Galiński

radca prawny

Galiński & Kleina Kancelarie Radców Prawnych

Interpretacja ogólna Ministra Finansów z 5 września 2014 r., DD2/033/55/KBF/14/RD-75000

The post Opodatkowanie reklam w internecie – korzystne zmiany appeared first on Galiński & Kleina Law Firm.

Z wnioskiem o wydanie interpretacji wystąpił podatnik (Wynajmujący), który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się wynajmem pokoi gościnnych (ich łączna liczba nie przekracza 12). Formą opodatkowania działalności jest karta podatkowa. W przyszłości jednak osoba ta zamierza podpisać umowę z podmiotem zajmującym się pośrednictwem w pozyskiwaniu turystów. Pośrednik przyjmowałby w jego imieniu rezerwacje i płatności od turystów, które następnie przekazywałby mu po potrąceniu swojej prowizji. Wynajmujący jednak także sam przyjmowałby rezerwacje we własnym zakresie (z pośrednikiem wymieniałby się na bieżąco informacją o zajętych pokojach).

W ocenie Wynajmującego, usługa pośrednika w przyjmowaniu rezerwacji pokoi jest usługą specjalistyczną, a co za tym idzie skorzystanie z takich usług nie powoduje utraty prawa do opodatkowania wynajmu pokoi w formie karty podatkowej.

Minister Finansów nie podzielił stanowiska podatnika.

Uzasadniając swoją decyzję MF wskazał, że z ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne wynika, że okolicznością wykluczającą możliwość opodatkowania w formie karty podatkowej jest m.in. korzystanie przy prowadzeniu działalności gospodarczej, opodatkowanej zryczałtowanym podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej, z usług osób niezatrudnionych na podstawie umowy o pracę, czy z usług innych zakładów, za wyjątkiem usług specjalistycznych. W ocenie MF za usługi specjalistyczne ustawodawca uznał czynności i prace wchodzące w inny niż zgłoszony zakres działalności, niezbędne do całkowitego wykonania wyrobu lub świadczonej usługi.

MF nie zgodził się więc z podatnikiem, że działalność podmiotu w zakresie świadczenia pośrednictwa w przyjmowaniu rezerwacji, tzn. taka, która jest potrzebna i zarazem pożądana, by móc zaspokoić rosnące oczekiwania klientów i zarazem by móc prowadzić działalność wynajmu pokoi mieści się w pojęciu „usług specjalistycznych”. W przypadku działalności podatnika za usługi specjalistyczne należy uznać czynności i prace spoza zakresu usług wynajmu pokoi, które są niezbędne do całkowitego wykonania świadczonej usługi, tj. np. usługi gastronomiczne czy też usługi porządkowe. MF podkreślił, że usługi pośrednictwa w pozyskiwaniu turystów to czynności związane ściśle z realizacją usług wynajmu pokoi, są jej etapem. Niemniej – wbrew twierdzeniom podatnika – nie są to usługi niezbędne, albowiem wynajem pokoi może mieć miejsce bez korzystania z tego typu usług. Zatem niewątpliwie usługi pośrednictwa w pozyskiwaniu turystów przyczyniają się do zwiększenia liczby potencjalnych klientów, a co za tym idzie – przychodów, lecz nie można uznać ich za usługi specjalistyczne w rozumieniu ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Przedstawione w tym miejscu rozstrzygnięcie MF należy ocenić krytycznie. Organ podatkowy nie wziął bowiem pod uwagę, że zakres czynności wykonywanych przez Podatnika (Wynajmującego) oraz podmiot pośredniczący w wynajmie kwater jest odmienny: ten pierwszy podmiot uzyskuje bowiem przychody z oddawania w najem pomieszczeń, zaś drugi zarabia na tym, że pobiera prowizję od obrotu generowanego przez Wynajmującego. Dodatkowo trzeba zauważyć, że profil działalności obu podmiotów jest całkowicie odmienny: w pierwszym przypadku aby uruchomić działalność w zakresie wynajmu trzeba dysponować lokalem/budynkiem w miejscowości atrakcyjnej turystycznie, zaś w drugim przypadku aktywność w zakresie pośrednictwa można prowadzić bez angażowania tego typu środków – z praktyki wynika, że pośrednicy z reguły działają wyłącznie w sieci internet. MF zdaje się także nie dostrzegać faktu, że obecnie większość obiektów turystycznych aby sprzedać oferowane przez siebie noclegi musi korzystać z oferty pośredników, co w konsekwencji powoduje, że tego rodzaju usługi należy uznać za niezbędne.

Jeśli mają Państwo pytania w związku z powyższym tematem, prosimy o kontakt z Kancelarią. Nasi prawnicy udzielają porad podczas spotkań w Kancelarii, jak również drogą mailową, telefonicznie oraz za pośrednictwem Skype.

Paweł Galiński

radca prawny

Galiński & Kleina Kancelarie Radców Prawnych

Interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 15 lipca 2014 r., ITPB1/415-441/14/AD, LEX nr 234719

The post Wynajem kwater przez pośrednika a karta podatkowa appeared first on Galiński & Kleina Law Firm.

Stan faktyczny

Dwaj byli pracownicy firmy wnieśli do sądu pozew o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne. W trakcie postępowania  została zawarta ugoda sądowa umarzająca postępowanie sądowe, w wyniku której firma zobowiązała się do zapłaty na rzecz byłych pracowników odszkodowań. Zawarta ugoda wyczerpała wszystkie roszczenia byłych pracowników wynikające z przedmiotowego pozwu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy odszkodowanie na rzecz byłych pracowników firmy wypłacone na mocy zawartej ugody sądowej w związku z rozwiązaniem umowy o pracę można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej?

Minister Finansów uznał, że tego typu odszkodowania nie mogą stanowić kosztów podatkowych firmy.

W uzasadnieniu swojego stanowiska Minister Finansów podkreślił, że aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów należy ocenić jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz możliwość osiągnięcia przychodu. Z oceny związku z prowadzoną działalnością winno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu z danego źródła. Wydatek musi przyczynić się do osiągnięcia przychodu, a przynajmniej podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą powinien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów.

W ocenie organu podatkowego brak ujęcia odszkodowań w katalogu kosztów niepotrącalnych nie oznacza jednakże automatycznie, iż poniesiony z tego tytułu wydatek stanowi koszty uzyskania przychodów. Należy bowiem wówczas ustalić, czy spełnia on wymienione przesłanki pozytywne kwalifikowania kosztów. W opinii Ministra Finansów firma była zobowiązana do zapłaty odszkodowania ponieważ dopuściła się niezgodne z prawem wypowiedzenia umowy o pracę. Celem zapłaty było więc zwolnienie się z zobowiązania, a zapłata wymienionego odszkodowania nie przyniosła firmie żadnego przychodu. Kwota odszkodowania, choć wynika z wcześniej łączących strony stosunków pracy, nie była wypłaconym zaległym wynagrodzeniem pracowników, ale swoistą dolegliwością za niezgodne z prawem działanie pracodawcy, skutkami którego nie można obciążać budżetu państwa poprzez obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym.

Tym samym poniesiony przez podatnika wydatek z tytułu wypłaconych odszkodowań na rzecz byłych pracowników za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę, należy – w ocenie Ministra Finansów – ocenić jako nie podlegający zaliczeniu do kosztów podatkowych.

W opisanym powyżej przypadku Minister Finansów zaprezentował bardzo niekorzystne dla podatników stanowisko w zakresie rozliczania kosztów podatkowych prowadzenia działalności gospodarczej. Z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych można wyprowadzić wniosek, że dokonując oceny, czy dany wydatek może być kosztem podatkowym, należy raczej podchodzić do tej kwestii w sposób racjonalny ekonomicznie i badać czy danej sytuacji wzięcie na siebie ryzyka ewentualnej zapłaty odszkodowania nie było racjonalne z punktu widzenia funkcjonowania przedsiębiorstwa.

Jeśli mają Państwo pytania w związku z powyższym tematem, prosimy o kontakt z Kancelarią. Nasi prawnicy udzielają porad podczas spotkań w Kancelarii, jak również drogą mailową, telefonicznie oraz za pośrednictwem Skype.

Paweł Galiński

radca prawny

Galiński & Kleina Kancelarie Radców Prawnych

The post Odszkodowanie dla pracownika a podatki pracodawcy appeared first on Galiński & Kleina Law Firm.

Stan faktyczny

Wnioskodawca w roku 2013 w drodze spadku po babci mieszkanie spółdzielcze własnościowe o powierzchni 35 m². Mieszkanie to zostało sprzedane w 2014 roku. Ponadto, Wnioskodawca w roku 2012 w drodze spadku po mamie nabył wraz z bratem (udziały po 50%) mieszkanie spółdzielcze własnościowe o powierzchni 83 m². Mieszkanie to zamierzają sprzedać w najbliższej przyszłości. Środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości nabytej po babci oraz środki z przyszłej sprzedaży nieruchomości nabytej po mamie Wnioskodawca zamierza, w ciągu dwóch lat od uzyskania dochodu, wydatkować na spłatę kredytu hipotecznego wraz z odsetkami zaciągniętego wraz z żoną w dniu 5 stycznia 2007 roku. Kredyt został zaciągnięty na zakup lokalu mieszkalnego. Ww. zakup miał miejsce w dniu 13 lutego 2007 roku. Z żoną Wnioskodawca pozostaje we wspólności majątkowej.

Czy dochód uzyskany ze sprzedaży obydwu nieruchomości podlega zwolnieniu w podatku dochodowym od osób fizycznych ?

W odpowiedzi na powyższe pytanie Minister Finansów uznał, że w takiej sytuacji Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego.

Zgodnie bowiem z przepisami Ustawy o PIT wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego zostanie wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Skorzystanie z tego zwolnienia wymaga spełnienia następujących warunków:

a) wydatkowania środków w ciągu dwóch lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło zbycie Nieruchomości (tj. jeżeli sprzedaż Nieruchomości nastąpi w 2014 r. to wydatkowanie musi nastąpić do końca 2016 r.);

b) wydatkowanie środków na własne cele mieszkaniowe.

Za wydatki poniesione na własne cele mieszkaniowe uznaje się wydatki poniesione na:

1. nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,
2. nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie,
3. nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie 2 lat, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,
4. budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego,
5. rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego

-położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Wydatkiem poniesionym na cel mieszkaniowy może być spłata kredytu oraz odsetek od kredytu zaciągniętego przez podatnika przed dniem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego. Ponadto kredyt ten musi zostać zaciągnięty w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, mających siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Tak więc w sytuacji, gdy dochód uzyskany w 2014 r. z tytułu zbycia lokali mieszkalnych przeznaczony zostanie – nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie – na spłatę ww. kredytu korzystać będzie ze zwolnienia od opodatkowania 19% podatkiem dochodowym.

 Jeśli mają Państwo pytania w związku z powyższym tematem, prosimy o kontakt z Kancelarią. Nasi prawnicy udzielają porad podczas spotkań w Kancelarii, jak również drogą mailową, telefonicznie oraz za pośrednictwem Skype.

Paweł Galiński

radca prawny

Galiński & Kleina Kancelarie Radców Prawnych

The post Spłata kredytu mieszkaniowego a ulga podatkowa appeared first on Galiński & Kleina Law Firm.