Wstrzymanie spłaty kredytu w złotówkach? Tak, to jest możliwe (WIBOR).

Sądy coraz częściej udzielają zabezpieczeń w sprawach dot. WIBOR

W ostatnich miesiącach, upływających pod znakiem oczekiwania na wyrok TSUE mający zapaść 12.02.2026 r., w Internecie pojawia się duża ilość informacji dotyczących udzielania przez sądy powszechne zabezpieczenia roszczeń kredytobiorców w sprawach dotyczących kredytów zawierających wskaźnik WIBOR.

Postanowienia sądów są wysoce korzystne dla kredytobiorców, a fakt coraz częstszego udzielania zabezpieczeń, pomimo niewydania jeszcze przez TSUE wyroku w sprawie WIBOR, pozwala na przyjęcie optymistycznej perspektywy co do przyszłych spraw kierowanych przed sądy a dotyczących rzeczonych umów.

Czy Twoja umowa kredytowa jest nieważna? Czy warto złożyć pozew przeciwko bankowi? Sprawdzimy to. Skontaktuj się z nami: +48 58-351-48-44 lub napisz: biuro@gklaw.pl 

Co dokładnie wynika z postanowień sądowych?

Zabezpieczenie roszczeń w procesie cywilnym polega na udzieleniu, poprzez wydanie orzeczenia sądowego, ochrony prawnej, obowiązującej najczęściej od dnia wydania postanowienia aż do uprawomocnienia się wyroku kończącego sprawę. W przypadku spraw dotyczących wskaźnika WIBOR w umowie kredytu oznacza to, że kredytobiorca uzyskuje prawo powstrzymania się od płatności rat kapitałowo – odsetkowych do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

W wyniku uzyskania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia dochodzonego roszczenia, kredytobiorca przez czas trwania postępowania nie musi ponosić kosztów wynikających z zakwestionowanej przed Sądem umowy.

Coraz częstsze udzielanie przez sądy powszechne zabezpieczenia roszczeń kredytobiorców w sprawach dotyczących umów kredytowych opartych o wskaźnik WIBOR nie ma charakteru incydentalnego ani wyłącznie ostrożnościowego, lecz stanowi konsekwencję pogłębiającej się refleksji sądów nad konstrukcją tych umów w świetle przepisów prawa krajowego oraz prawa unijnego, w szczególności dyrektywy 93/13/EWG. Na obecnym etapie postępowań sądy, dokonując oceny przesłanek z art. 730¹ § 1 k.p.c., coraz częściej dochodzą do wniosku, iż roszczenia kredytobiorców o ustalenie nieważności umowy bądź o jej „odwiborowanie” są w wysokim stopniu uprawdopodobnione, albowiem klauzule odsyłające do wskaźnika WIBOR nie spełniają wymogu transparentności, rozumianego nie tylko formalnie, lecz również materialnie, tj. jako zdolność konsumenta do realnego oszacowania ekonomicznych skutków umowy już w chwili jej zawarcia.

W praktyce bowiem mechanizm ustalania WIBOR nie był w sposób zrozumiały wyjaśniany kredytobiorcom, a treść umów ograniczała się do lakonicznego odesłania do wskaźnika publikowanego przez administratora, bez przedstawienia zasad jego kalkulacji, zakresu wpływu uczestników fixingu na jego wysokość ani ryzyka gwałtownych i długotrwałych wzrostów rat kredytu.

Konsumenci i ich pełnomocnicy słusznie argumentują, iż w relacjach obejmujących umowy odnoszące się do WIBOR, konsument nie tylko nie był w stanie przewidzieć skali potencjalnych zmian oprocentowania, lecz również nie miał żadnych narzędzi pozwalających na weryfikację rynkowego i obiektywnego charakteru WIBOR, który w istocie opiera się na deklaracjach banków będących jednocześnie stronami umów kredytowych oraz beneficjentami wzrostu tego wskaźnika. Taka konstrukcja prowadzi do oczywistego konfliktu interesów i narusza równowagę kontraktową stron, gdyż całe ryzyko ekonomiczne związane ze zmianą oprocentowania zostaje przerzucone na konsumenta, podczas gdy bank zachowuje pozycję podmiotu profesjonalnego, kształtującego zarówno treść wzorca umownego, jak i realne warunki finansowe umowy.

Takie postanowienie wydał chociażby Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu w sprawie pod sygnaturą akt I C 831/25 w dniu 11 września 2025 roku, a także Sąd Okręgowy w Rybniku w dniu 26 stycznia 2026 roku w sprawie pod sygn. akt I C 2023/25. Podobne orzeczenia zapadły również w Gdańsku (sygn. akt XV C 3674/25, sygn. akt XV C 36/26, sygn. akt XV C 2233/25) i w Krośnie (sygn. akt I C 1039/25).

Koniecznym jest uwypuklić, iż orzeczenia te zapadają już w sądach w całej Polsce. Nie polega zatem na prawdzie argumentacja banków oraz innych zwolenników umów zawierających odniesienie do wskaźnika WIBOR, według której korzystne dla „złotówkowiczów” orzeczenia zapadać miałyby tylko przez pojedynczych sędziów, o odosobnionych poglądach. Jest wręcz odwrotnie – sądy w całej Polsce zaczynają przyznawać zasadność argumentacji kredytobiorców odnośnie do abuzywności klauzul zawierających odniesienie do wskaźnika WIBOR.

Wcześniej takie postanowienia zapadały dość rzadko, a nawet gdy zapadały, bywały uchylane przez sądy odwoławcze. Warto w tym kontekście wspomnieć choćby słynne, „pionierskie” postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 3 listopada 2022 roku. Zabezpieczenie to polegało jednak na usunięciu wskaźnika WIBOR z umowy, a zatem obniżeniu raty z 6700 zł do 1700 zł, nie zaś na przyznaniu kredytobiorcy prawa całkowitego wstrzymania się ze spłatą rat.

Obecnie zaś sądy zmierzają w stronę udzielania zabezpieczenia polegającego nie na obniżeniu rat wskutek usunięcia wskaźnika WIBOR z umów kredytowych, lecz ku całkowitemu wstrzymywaniu obowiązku spłaty rat kapitałowo – odsetkowych.

Wobec tego, koniecznym jest odnotować zmianę trendu orzeczniczego dostrzegalną w ostatnich miesiącach. Sądy powszechne coraz częściej przychylają się do argumentacji pełnomocników procesowych, co znajduje potwierdzenie w przyjętej przez nie praktyce traktowania argumentacji strony wyrażonej we wniosku o udzielenie zabezpieczenia jako uzasadnienie postanowienia, korzystając z uprawnienia przyznanego na mocy art. 357 § 6 k.p.c.

Ponad wszelką wątpliwość coraz częstsze udzielanie przez sądy zabezpieczeń polegających na całkowitym wstrzymaniu płatności rat kapitałowo-odsetkowych wynikających z umów zawierających odniesienie do wskaźnika WIBOR stanowi istotny sygnał dla kredytobiorców, którzy są stronami takich umów. Świadczy również o kreowaniu się kierunku orzeczniczego zmierzającego ku coraz częstszemu wydawaniu przez Sądy wyroków kończących postępowania zgodnie z żądaniem kredytobiorców, takich jak np. orzeczenia Sądu Okręgowego w Suwałkach, mocą których stwierdzono nieważność umów kredytu zawierających odniesienie do wskaźnika WIBOR, o czym pisaliśmy w poprzednim tekście na blogu Kancelarii.

Warto wskazać, iż udzielenie zabezpieczenia nie może zapaść automatycznie ani wyłącznie w oparciu o sytuację finansową konsumenta, lecz wymaga spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 730¹ § 1 k.p.c., w tym przede wszystkim uprawdopodobnienia roszczenia. Wstrzymanie obowiązku spłaty rat oznacza ingerencję w podstawowy element stosunku obligacyjnego i czasowe pozbawienie banku bieżących świadczeń, co w realiach sporów kredytowych stanowi środek dalece idący. Decydując się na jego zastosowanie, sąd musi zatem dokonać wstępnej, choć nieostatecznej, oceny zasadności twierdzeń konsumenta i dojść do przekonania, że podnoszone zarzuty co do abuzywności klauzul umownych lub nieważności całej umowy są co najmniej prawdopodobne.

W tym kontekście nie sposób pominąć, że sądy, udzielając zabezpieczenia polegającego na wstrzymaniu spłat, de facto przyznają, iż istnieje realne ryzyko, że dalsze wykonywanie umowy prowadziłoby do spełniania przez konsumenta świadczeń nienależnych lub świadczeń opartych na wadliwej podstawie prawnej. Oznacza to, że roszczenie o ustalenie nieważności umowy nie jest postrzegane jako czysto teoretyczne czy hipotetyczne, lecz jako roszczenie posiadające solidne oparcie w obowiązujących przepisach oraz w orzecznictwie unijnym. W przeciwnym razie zastosowanie tak daleko idącego środka zabezpieczającego byłoby nie do pogodzenia z zasadą proporcjonalności oraz ochroną interesów pozwanego banku.

Czy Twoja umowa kredytowa jest nieważna? Czy warto złożyć pozew przeciwko bankowi? Sprawdzimy to. Skontaktuj się z nami: +48 58-351-48-44 lub napisz: biuro@gklaw.pl 

Jak uzyskać zabezpieczenie w sprawie WIBOR? Ile kosztuje zawieszenie spłaty rat kredytu WIBOR?

Istotne znaczenie praktyczne ma również kwestia kosztów sądowych związanych z inicjowaniem tego rodzaju postępowań. Pozew o zapłatę lub o ustalenie nieważności umowy kredytowej w sprawie WIBOR-owej podlega stałej opłacie sądowej w wysokości 1000 zł, natomiast wniosek o udzielenie zabezpieczenia złożony przed wszczęciem postępowania obciążony jest opłatą w kwocie 250 zł, co czyni tę drugą opcję relatywnie łatwo dostępną także dla kredytobiorców znajdujących się w trudniejszej sytuacji finansowej. Co więcej, ustawodawca, mając na uwadze tymczasowy i pilny charakter zabezpieczenia, nałożył na sądy obowiązek rozpoznania wniosku o jego udzielenie w terminie siedmiu dni, niezależnie od tego, czy został on złożony łącznie z pozwem, czy też w odrębnym piśmie poprzedzającym wszczęcie postępowania. W realiach spraw WIBOR-owych termin ten nabiera szczególnego znaczenia, albowiem pozwala kredytobiorcy na stosunkowo szybkie uzyskanie ochrony przed dalszymi skutkami wykonywania umowy, której ważność lub skuteczność jest poważnie kwestionowana.

Udzielenie zabezpieczenia poprzez tymczasowe unormowanie praw i obowiązków stron w postaci wstrzymania obowiązku spłaty rat kapitałowo-odsetkowych wywołuje doniosłe skutki prawne i faktyczne, które wykraczają daleko poza samą ulgę finansową polegającą na czasowym zaprzestaniu regulowania zobowiązań wobec banku. Z chwilą wydania postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia bank zostaje bowiem pozbawiony możliwości podejmowania jakichkolwiek działań zmierzających do egzekwowania spornych świadczeń, w tym wszczynania postępowań windykacyjnych, naliczania odsetek za opóźnienie, wypowiadania umowy kredytowej czy też podejmowania innych czynności, które mogłyby pogorszyć sytuację prawną lub finansową kredytobiorcy. W praktyce oznacza to, że konsument uzyskuje realną i skuteczną ochronę przed negatywnymi konsekwencjami dalszego wykonywania umowy na czas trwania postępowania sądowego, co ma szczególne znaczenie w sprawach, które ze swojej natury są skomplikowane i długotrwałe.

Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że zabezpieczenie tego rodzaju przywraca choćby tymczasowo równowagę kontraktową pomiędzy stronami stosunku kredytowego, która w ocenie kredytobiorców została zachwiana na skutek wprowadzenia do umowy klauzul odsyłających do wskaźnika WIBOR. Z perspektywy konsumenta oznacza to możliwość prowadzenia sporu z bankiem bez presji ekonomicznej i bez konieczności ponoszenia dalszych kosztów wynikających z potencjalnie niedozwolonych postanowień umownych, natomiast z perspektywy banku zabezpieczenie nie prowadzi do definitywnej utraty roszczeń, lecz jedynie do ich czasowego „zamrożenia” do momentu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. W tym sensie zabezpieczenie roszczeń w sprawach WIBOR-owych jawi się jako instrument nie tylko skuteczny, lecz także proporcjonalny, odpowiadający standardom ochrony konsumenta wynikającym zarówno z prawa krajowego, jak i unijnego.

Mając powyższe na uwadze, nie sposób nie dojść do wniosku, że skorzystanie z instytucji zabezpieczenia roszczeń leży w interesie każdego kredytobiorcy, który powziął uzasadnione wątpliwości co do legalności lub uczciwości postanowień swojej umowy kredytowej. W realiach sporów dotyczących wskaźnika WIBOR zabezpieczenie przestaje być nadzwyczajnym środkiem procesowym, a staje się racjonalnym i coraz częściej stosowanym narzędziem ochrony praw konsumenta, pozwalającym na prowadzenie sporu z bankiem w warunkach faktycznej, a nie jedynie iluzorycznej, równowagi stron.

Chcesz sprawdzić, ile możesz zyskać po unieważnieniu swojej umowy kredytowej? Spłaciłeś kredyt i nie wiesz czy możesz coś z niego odzyskać z banku? Skontaktuj się z nami: +48 58-351-48-44 lub biuro@gklaw.pl 

*****

Ważne kwestie dotyczące spraw Frankowiczów oraz Wiborowiczów poruszamy regularnie na Blogu Kancelarii.

Radcy prawni oraz doradcy podatkowi pracujący w ramach GALIŃSKI & KLEINA Kancelarii Radców Prawnych Sp. p. w Gdańsku posiadają ponad 15-letnie doświadczenie zdobyte w ramach doradztwa świadczonego na rzecz przedsiębiorców (MSP) oraz klientów indywidualnych. Zespół ds. sporów z bankami Kancelarii GALIŃSKI & KLEINA posiada wiedzę oraz kompetencje, aby pomóc Państwu w każdej skomplikowanej sprawie z zakresu kredytów ze zmiennym oprocentowaniem zależnym od wskaźnika WIBOR oraz waloryzowanych walutami obcymi (w tym frankiem szwajcarskim).

Jeżeli zainteresował Państwa ten temat i chcieliby Państwo zadać pytanie, skorzystać z usług doradztwa prawnego lub podatkowego oferowanych przez naszą Kancelarię, w tym powierzyć nam prowadzenie sprawy dotyczącej swojego kredytu, zapraszamy do bezpośredniego kontaktu. Udzielamy porad podczas spotkań w Kancelarii, jak również drogą mailową lub telefonicznie / zdalnie. Prowadzimy sprawy sądowe na terenie całej Polski.

 

Paweł Galiński

radca prawny, partner

Szef Zespołu ds. sporów z bankami

 

Aleksander Pisarek

aplikant adwokacki

Członek Zespołu ds. sporów z bankami

 

GALIŃSKI & KLEINA Kancelaria Radców Prawnych Sp. p.

Ks. Jerzego Popiełuszki 24a/4, 80-864 Gdańsk

email: biuro@gklaw.pl

tel.: +48 58-351-48-44

tel.: +48 608-311-704

 

 

Tagi Adwokat C-471/24 Doradztwo prawne Kredyt w PLN Kredyt WIBOR Paweł Galiński PozewWIBOR TSUE Umowa Kredytowa WIBOR